Projekt zagospodarował wybitną działkę na półwyspie otoczonym wodami Motławy i Martwej Wisły, w ważnym historycznie regionie Gdańska. Skonfrontowaliśmy tu nowe potrzeby mieszkańców miasta z genem przemysłowym okolicy. Zaproponowaliśmy współczesną architekturę mieszkaniową, kreśląc obiekt wielorodzinny o wysokim standardzie z dodatkową przestrzenią usługową.

Bryłę budynku uformowaliśmy na wzór stosu portowych kontenerów, których masywne sylwety definiują charakterystyczne krajobrazy współczesnych nabrzeży portowych. Modułowe, powtarzalne gabaryty przełożyliśmy na język architektury. W “stosie kontenerów” z łatwością wycięliśmy loggie i tarasy, częściowo osłonięte od surowych nadmorskich wiatrów, ukształtowaliśmy kameralny dziedziniec oraz większe powierzchnie przestrzeni wspólnych.

Powtarzalne moduły tarasów tworzących elewację dały możliwość zastosowania elementów prefabrykowanych, co pozwala na większą kontrolę jakości i przyspiesza realizację przedsięwzięcia.

Projekt niestety nie będzie realizowany. Ale przypomina nam, że udział w konkursach to dla nas za każdym razem nauka, również nauka przegrywania, sukces jest bowiem miarą porażek. Właśnie dlatego, warto mierzyć się z innymi.

Zapraszamy na stronę projektu.

lokalizacja: Gdańsk
inwestor: Grupa Capital Park
architekci: Przemo Łukasik, Łukasz Zagała
współpraca autorska: Karolina Stejskał, Michał Sapko, Michał Sokołowski, Aleksandra Mazur, Mateusz Małecki, Tymoteusz Sapa
powierzchnia całkowita:  24 610 m²
projekt: 2021

Tymczasowy pawilon wystawowy jest zarazem obiektem funkcjonalnym – ramą dla zmiennych wydarzeń związanych z Muzeum Sztuki Nowoczesnej oraz Narodowym Instytutem Audiowizualnym, jak również obiektem emblematycznym – symbolem, znakiem rozpoznawalnym w zmiennym kontekście różnych lokalizacji. Świadomie zapożyczono formę sklepień z projektu Muzeum Sztuki Nowoczesnej autorstwa Christiana Kerez’a, aby projektowany pawilon stał się rodzajem zapowiedzi powstającego Muzeum, a następnie satelitą działającego obiektu.Pawilon jest przestrzenią otwartą – zrezygnowano z wydzielania zamkniętych kubatur, aby zapewnić pełną swobodę w przemieszczeniu się widzów, nie zdefiniowano granicy wnętrza i zewnętrza obiektu. Pawilon przybiera symboliczną formę bramy, przejścia z przestrzeni miasta w przestrzeń sztuki. Pozostawiono duży „margines” dla artystów i kuratorów dla sposobu aranżacji przestrzeni pawilonu. Miarą sukcesu planowanych przedsięwzięć artystycznych ma być przedstawiana „treść”, a sam obiekt stanowi jedynie elastyczną ramę wydarzeń oraz formalny symbol – znak w krajobrazie.